..:: Princess ::..
Leave a message after your visit...
Mijn voorpagina
Dromen, durven, doen
Het is weer tijd voor een nieuwe fase in mijn leven. Pfff...
Ik weet nog helemaal niet wat het gaat brengen, maar ik ga er gewoon in geloven en op vertrouwen en het gaat goed komen 
Wow... 
Gevoel. Gevoelens. Voelen.
Ik ga dromen. Nog meer verwerken.
Morgen gaat de bezem door mijn huisje. Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Dus even flink aan de slag. Zal wel voor een hoop rust zorgen als dat allemaal gedaan is. Ben mezelf flink voorbij gerend. Er is ook veel te veel gebeurd.
Overvallen
Iemand in mijn directe omgeving is overvallen bij mij in de straat. Weer komt zoiets dicht bij. En denken. Hoe zou ik reageren als iemand me op straat vast zou pakken? Ik heb er lang over gedaan om van mij. Straatvrees af te komen en ben geheel genezen op de hoogtevrees na. Die achtervolgt me nog wel. Gelukkig hebben veel mensen daar last van. Een maatschappelijk aanvaarde fobie zo te zeggen. Maar goed. Wat nu als ik te inverschillig ben geworden. Er loopt blijkbaar in mij. Omgeving iemand rond die met geweld mensen overvalt. Toch ben ik niet bang als ik alleen over straat loop. Ik denk een bepaalde alertheid te hebben opgebouwd. En ik denk genoeg woede in me te hebben om iemand die het in mijn leven nog eens probeert mijn grenzen te overtreden knock out te slaan. En daar houd ik het maar op. En stiekum kijk ik toch wat meer om me heen.
Dankjewel schat....
Blij dat met jou hand in mijn buurt..
Oververmoeid
De laatste dagen ben ik oververmoeid. Het enige wat ik kan is slapen, slapen, slapen. En als ik nou eens prettig sliep. Nope. Ik ben weer volop aan het dromen. En zo zitten er ook weer genoeg nachtmerries tussen. Nachtmerries waarin ik bijna verkracht wordt. Tot het moment waarop ik weet dat ik me niet zal verzetten. Want zo zwak ben ik wel. Ik weet niet wat ik zou doen als ik in zo'n situatie terecht kom. Waarschijnlijk het slechtste wat je kan doen. Gewoon laten gebeuren. Ik moet nog ergens de woede in me vinden. Die zit er wel, maar daar zit nog een flinke laag schuldgevoel en schaamte over heen. Het is allemaal zo'n psychisch spelletje.. Ik ben er moe van..
Nieuw begin
Soms moet je je realiseren dat diegene waarvan je dacht dat het je grote liefde is, dat niet is. Dat hij niet diegene is waarmee je oud gaat worden. Met mijn ex had ik verwacht te gaan trouwen, kinderen krijgen en dat soort onzin. Hoe blind ben ik geweest. Onze levens waren heel verschillend en we wilden allebei andere dingen. Waar geld bij hem het middelpunt van zijn leven is, vind ik het wel belangrijk dat er genoeg geld is om van te kunnen leven, maar meer ook niet. Ook was de balans in onze relatie ontzettend stuk. Ik heb veel gedaan om te proberen onze relatie gezonder te maken, maar zoiets moet nou eenmaal van twee kanten komen. Is dat niet zo. Dan houd ik er ook mee op. Natuurlijk heb ik ook niet aan alle dingen toe gegeven. Soms is het gewoon over. En dat was bij mijn ex en mij zo. Een half decennium hebben we nodig gehad om daar achter te komen. Ach het had ook langer kunnen duren. Er waren ook mooie momenten, maar vooral ben ik blij dat het sinds 1 januari zijn einde heeft gevonden. Ik stond namelijk stil. Avond na avond had ik nachtmerries. En er was geen steun.
A lot happened
Al een tijdje ben ik single. Het voelt als vrijheid. Geloof me mn ex is een schat van een jongen, maar ik kon er niet met hem over praten en hij had ook geen geduld meer met me.. Hij vergat ook gewoon te vragen hoe het met me ging, ookal wist ie dat ik nacht na nacht nachtmerries had. Hoeveel moeite is het om dan een schouder aan te bieden. In ieder geval tonen dat je meeleeft is genoeg. Verder moet ik het toch allemaal zelf doen. Niemand die het voor me kan helpen.
Ik moet nog weten wat ik in mijn onderbewustzijn niet verwerkt heb. Vrees alleen dat ik me er dan bewust van moet worden en daar zie ik ontzettend tegen op...
Wat zit me toch dwars?